Griekenland
2006 (1)

De Peloponnesos rond
met camper en hond

In het voorjaar van 2006 zijn we met de camper naar Griekenland geweest. Onze labrador Trisha is met ons meegereisd.We hebben de overtocht gemaakt met Minoan. We hebben gereisd door België, Luxemburg, Frankrijk, Zwitserland (Gotthardtunnel) en Italië. Op de heenweg hebben we gevaren van Venetië naar Patras en op de terugweg van Patras naar Ancona. Op de terugweg zijn over de Simplon pas gereden omdat de Gotthard afgesloten was.

In Griekenland hebben we zowel op vrije plaatsen als op campings gestaan. We vinden het af en toe heerlijk om de luxe van stroom en warme douches te hebben. Lekker alles buiten te kunnen zetten en uitgebreid te barbecuen. Op stap gaan met de fiets en de hond op een camping laten. Maar vrij staan met een camper is ook fantastisch. Je komt en gaat wanneer je wilt, hebt de prachtigste plekken, het kost niks en het gevoel van vrijheid kun je nergens beter ervaren. Wij wisselen dus af.
Omdat veel mensen hebben gevraagd, hoe dat nu met een hond gaat tijdens zo'n reis, hebben we Trisha's belevenissen ook maar vermeld.

Bergen op Zoom, vrijdag 19 mei 2006

Km. stand: 0000

We vertrokken rond 13.00, waarbij we werden uitgezwaaid door buurvrouw Yolanda.
We hadden file in België vanwege werkzaamheden aan de weg. Daarom de snelweg verlaten en binnendoor gegaan. Nog wel even getankt in Luxemburg. Daarna verder gereden richting Bazel.
Onze eerste overnachting hebben we doorgebracht op een camperplaats in St. Nabord, even voorbij Epinal. Deze camperplaats ligt vlak langs de snelweg.

St. Nabord, zaterdag 20 mei 2006

Km. stand: 0498

Het was een regenachtige dag, daarom snel verder richting het zuiden. Ook deze dag hadden we wat oponthoud, omdat er een paar ongelukken waren gebeurd.
Bij de Gotthardtunnel ging het zowaar goed. We reden er rap doorheen en hoopten dat het na de tunnel droog was. Helaas was het aan de andere kant ook bewolkt. Toen we het Lungano-meer passeerden stortregende het zelfs. De heenreis door Luxemburg, de Vogezen en Zwitserse Alpen was erg mooi. De route in Italië viel erg tegen. We reden urenlang door industrie-gebied.
We hebben nog even rondgekeken bij het Gardameer. We hadden gelezen dat er bij Desenzano di Garda een camperplaats moest zijn. Die was er niet meer, althans wij konden hem niet vinden. Omdat het al donker werd zijn we terug gereden naar de autoweg en hebben we op een parkeerplaats bij Soave, net voorbij Verona de nacht doorgebracht.

Soave, zondag 21 mei 2006

Km. stand: 1143

Op zondag zijn we doorgereden tot Venetië. Omdat ze voor maandag erg warm weer afgaven, besloten we om vandaag deze waterstad te bezoeken. Het was eindelijk lekker zonnig met een aangename temperatuur van 20 graden. De camper hebben we geparkeerd op de camperplaats in Venetië.

In Venetië was het erg druk. Er zijn wel erg veel trappen die je moet beklimmen. Sommige watertjes, waar de gondels doorgingen, stonken erg.
De bruggetjes en sfeervolle huisjes zijn erg zijn leuk om te zien. Het is er wel erg toeristisch en de prijzen zijn daar dan ook naar. We zagen ook veel bedelaars, die gebruik maken van de vele toeristen. En...er zijn veel kerken. We gingen een kerk binnen, waar een tentoonstelling was van muziekinstrumenten. Er werd muziek gedraaid van Vivaldi. We stonden bij de ingang, vanwege de hond, maar een non riep ons binnen. Het was heerlijk koel in de kerk en de muziek was erg mooi. Een fijne plaats om even tot jezelf te komen. Trisha vond het ook heerlijk, vooral omdat de vloer zo lekker koel was.

We dachten dat we ook per uur konden betalen voor het parkeren van de camper en reden na 6 uur de camperplaats af. We hadden het bord verkeerd gelezen en moesten 21 euro betalen. We zijn daarna doorgereden naar de camperplaats in Treviso, waar verschillende mensen al over geschreven hadden. Deze is gratis.

Treviso, maandag 22 mei 2006

Km. stand: 1297

Het was een erg zonnige dag, waarbij de temperatuur opliep tot 25 graden. We hebben wat rondgereden in de omgeving. We hadden wat langer over de reis willen doen, maar vanwege de regen zijn we steeds doorgereden. Op dinsdag moesten we pas varen. Na wat rondtoeren zijn we weer terug gegaan naar de camperplaats. Daar hebben we kennis gemaakt met Betty en Bert uit Budel, die ook naar Griekenland gingen met dezelfde boot als wij.

Treviso, dinsdag 23 mei 2006

Km. stand: 1327

Deze dag vroeg opgestaan; het werd een spannende dag. Hoe zou het inschepen gaan en hoe zou het met Trisha gaan op de boot? We gingen eerst nog een lekkere wandeling maken en gelijk even langs de bakker. Tegen tienen vertrokken we.
Het was intussen al behoorlijk zonnig en warm. Bij aankomst op het haventerrein zag het er allemaal nogal rommelig uit. We wisten niet waar we moesten aansluiten. De camper maar ergens neergezet en gaan inchecken. We kregen een plaat mee met de plaats van aankomst, in ons geval Patras, die we voor het raam moesten zetten. Later werden alle campers ingedeeld in waar ze naar toe gingen, zodat velen moesten verplaatsen. Waarom ze dat niet gelijk doen is ons een raadsel.

We waren al op tijd aan boord. Jammer genoeg hadden we geen plaats meer aan het raam, maar kwamen in het midden terecht. Het was er behoorlijk warm en erg lawaaierig.
Gelukkig werd het later bewolkt, zodat de warmte daarna erg meeviel.

We zagen de mensen uit Budel weer. Aan dek maakten we kennis met een Griekse vrouw, die met een Duitser getrouwd is. Ze kon goed Duits en naar aanleiding van onze hond kwam het gesprek op honden. Ze vertelde dat de loslopende honden niet allemaal zwervers zijn: "Veel dieren zijn gewoon van mensen, maar in Griekenland lopen die gewoon los".

's Avonds nog gezellig zitten kletsen met andere hondenbezitters en enkele mails verstuurd met de wifi-kaart, die we 's middags hadden gekocht in de winkelstraat op de boot.

Op zee - woensdag 24 mei 2006 (vaardag)

Km. stand: 1360

We hadden ondanks het lawaai, goed geslapen. Trisha deed deze morgen eindelijk een plas. De dag ervoor had ze helemaal niks gedaan, want dat vond ze maar niks op die boot. Na het ontbijt gingen we naar het bovendek, waar we koffie hebben gedronken met de Budelaars. Tegen twaalven moesten we afscheid van hen nemen, omdat zij in Igoumenitsa van boord gingen. Wij moesten nog tot 20.00 uur verder varen.

We gingen naar de camper en zodra alle voertuigen van zowel Igoumenitsa als Corfu van boord waren, stond er niemand meer achter ons. We vroegen of we de camper mochten verzetten. Dat was geen probleem. Daarna hadden we veel meer ruimte en ook konden we vanuit de camper naar buiten kijken.

Vlak bij ons stond een Griek, die een auto uit Duitsland had gehaald, zodat wij dachten dat het een Duitser was. Hij sprak ook goed Duits. Daarnaast stond een echte Duitser die al 20 jaar in Griekenland woonde. En naar aanleiding van een hond krijg je soms leuke gesprekken. Ze vertelden dat het in Griekenland kan gebeuren dat mensen vreemd reageren als een hond het water in gaat: "Wees dan niet boos, maar probeer de mensen te begrijpen". Zo'n 50 jaar geleden heeft er blijkbaar een virus geheerst waar kinderen ernstig ziek van werden. Het verhaal ging toen dat die ziekte over werd gebracht door honden. De Griek vertelde dat er nog een reden was, namelijk dat sommige Griekse joden het zeewater gebruiken om te gorgelen. Honden maken het water onrein. We namen de tip van beide heren ter harte en zouden onze hond niet in het water laten op een plaats waar veel Grieken zwemmen.

We hebben nog wat mails verstuurd en enkele foto's op onze site gezet. Nog even lekker gedoucht op de boot, met Trisha gewandeld over de boot en zo vloog de tijd om.
Om 19.30 uur (Ned. tijd) reden we de boot af. We gingen naar het strandje net buiten Patras (linksaf vanaf de boot). We hebben daar overnacht met nog 5 andere camperstellen, die van dezelfde boot afkwamen. Met z'n allen nog een ouzo of pils gedronken bij de strandtent. We zagen hier de eerste wilde hond, die met onze Trisha kwam spelen. Honger had hij niet. Hij wilde wel graag aangehaald worden. Voor het gemak noemden we hem (bleek later een haar te zijn) maar Flip.

Patras, donderdag 25 mei 2006

Km. stand: 1365

We werden al op tijd wakker, en na een wandeling met Trisha en Flip zijn we om 8.15 uur vertrokken (zonder Flip). Ons avontuur in Griekenland kon beginnen. We hadden besloten om ons rondje Peloponnesos tegen de klok in te maken. Dit omdat we nog niet wisten of we Athene wel of niet wilden bezoeken. We zouden wel zien hoe we uit zouden komen.
Daarna de Lidl, net buiten Patras, bezocht om de voorraad aan te vullen. Het was lekker zonnig weer en de thermometer stond op 34 graden.

Al snel zagen we de eerste citroen- en sinaasappelbomen. Het viel al snel op dat er zoveel kerken in Griekenland staan, die er allemaal goed onderhouden uitzien. Verder zagen we veel kleine kerkjes langs de kant van de weg. We dachten dat dat huisjes waren voor mensen die omgekomen waren door een ongeluk. Maar het waren er zo veel dat dat bijna onmogelijk was. We hadden in verschillende verslagen gelezen dat de Grieken van een 2-baansweg een 4-baansweg maakten. Zelf ervaren om de vluchtstrook als extra rijbaan te gebruiken is toch even wat anders. Toch prettig als je daar al over gelezen hebt.

We hadden ook gelezen dat je goed vrij kan staan in Griekenland. Toch wilden we nu eerst naar een camping. De vloer van de boot was nogal vies en omdat de hond daar af en toe op lag, waren sommige dingen in de camper wat vies geworden. (volgende keer leggen we een oude handdoek neer). Ook wilden we even wat bijkomen van de reis en even relaxen. Mede omdat we de dag erna 30 jaar getrouwd waren. Via het campingboekje, dat we op de boot hebben gekregen, kwamen we bij camping Paradise terecht. Vlakbij Paradise lag nog een camping. Wij hebben op beiden gekeken. Ze zagen er allebei goed uit, in prijs scheelden ze niks, maar op Palouki hadden we een mooiere plaats. Dus daar voor gekozen. De eigenaar was erg attent en het sanitair was zeer schoon.

Kosten camping: 17,50 euro.

Palouki, vrijdag 26 mei 2006

Niet gereden. Het is weer een lekker zonnige dag en het kwik steeg tot 27 graden. Wel was er veel wind. We waren deze dag 30 jaar getrouwd en hebben de dag lekker relaxed doorgebracht. Wat gewandeld, op het strand gelegen, gezwommen, gefietst en uiteraard lekker Grieks uit eten geweest.

Tijdens één van onze wandelingen met Trisha zagen we een veld met meloenen. Ook zagen we daar een slang weg kronkelen.

Palouki, zaterdag 27 mei

Km. stand: 1482

Vandaag wilden we Olympia bezoeken. Daarom zijn we om 9.00 uur al vertrokken. Allereerst de hond uitgelaten, maar die deed een beetje raar. Ze maakte rare brom- en gorgel-geluiden. Het leek net of ze het benauwd had.

Olympia

We reden door het gebied Elis. Dat ligt in het noordwesten van de Peloponessos en bestaat grotendeels uit brede moerasachtige kustvlakten. Hoofdstad van het departement is Pirgos. De laatste resten van deze oude stad werden vernield door de aardbeving in maart 1993. Het hart van Elis wordt gevormd door de ruïnes van Olympia, 17 km van Pirgos. Olympia ligt onder de Kronosheuvel.

Bij Olympia was het even zoeken, waar we konden parkeren. Uiteindelijk zagen we waar de ingang van de opgravingen was en vonden we ook de parkeerplaats. We konden de camper in een hoek in de schaduw parkeren. Dit was ideaal, dan konden we Trisha bij de camper laten. Die houdt niet van slenteren in de zon. Dit bleek een goede beslissing, want bij de ingang bleek dat honden niet binnen mogen.
In Olympia hebben we heel veel foto's genomen.

Tussen de ruïnes staan nog verschillende sokkels van beelden aan de voet van de Zeustempel. Ongeveer 1500 jaar geleden stortte deze tempel in. Ook zijn er nog enorme, in lagen gestapelde zuilentrommels te zien, die een reëel beeld geven van de toenmalige pracht van het gebouw. Één van de zuilen werd in 2004 weer opgericht en laat goed zien hoe geweldig hoog de zuilengalerij was. Van de Heratempel staan nu ook weer enkele zuilen overeind. Voor deze tempel wordt bij de Olympische zomer- en winterspelen, tijdens een plechtige ceremonie, de olympische vlam ontstoken. Daarna begint de vlam aan zijn lange reis naar de plaats van de spelen. De Heratempel is de oudst bewaard gebleven tempel in Olympia.

Het was ideaal om Olympia in de ochtend te bezoeken. Toen we tegen twaalven rond waren geweest, werd het erg warm. Bij de uitgang/ingang kon je gekoeld bronwater tappen. We hebben onze dorst gelest en onze flesjes gevuld. Daarna terug naar de camper, waar Trisha lekker onder de camper lag te slapen. We gingen nog even het gezellige dorp in om wat winkeltjes te bekijken en souvenirs voor thuis te kopen. Trisha wilde weer niet mee. We liepen een klein stukje met haar, maar het ging niet helemaal goed.

Na Olympia vervolgden we onze tocht en kwamen onder meer door Kalafas. Daarna zijn we naar Elia gereden, waar een soort camperplaats zou moeten zijn in een bos. Toen we daar aankwamen wisten we niet wat we zagen. Het bos, dat net achter het strand en de zee ligt, stond vol met campers, caravans en zelfs tentjes. Het was gewoon zoeken om hier nog een plekje te vinden. Er waren ook verschillen watertappunten. Die avond hoorden we dat de politie twee dagen daarvoor zo'n 80 campers had weggestuurd. We zijn gebleven en hebben geen politie gezien. Met Trisha ging het ietsje beter, maar nog niet echt goed. We beseften ineens dat het waarschijnlijk kwam door het anti-muggengif waarmee wij ons hadden ingespoten. We hadden dit stom genoeg in de camper gedaan. We besloten dit absoluut niet meer binnen te doen. Na een paar dagen is het beter gegaan met Trisha.

Elia, zondag 28 mei

Km. stand: 1597

De volgende dag om 11.15 uur zijn we weer verder getrokken. Na een uurtje rijden hadden we een verkeerde afslag genomen en kwamen we in de bergen terecht. Omkeren kon niet en zo klommen we hoger en hoger over heel smalle en slechte weggetjes. Het was af en toe behoorlijk eng, maar toch ook weer wel heel erg mooi. We reden door het plaatsje Perdikoneri. Af en toe gingen de bergweggetjes dwars tussen enkele olijfboomgaarden door. De bomen hingen daar helemaal over de weg. Er waren veel gaten in de weg gemaakt, waar de waterslangen voor de olijfbomen in werden gelegd. Het was een hele toer om al klimmend zowel deze gaten in de weg als ook de takken van de bomen te ontwijken. Onderweg nog een vrij grote eekhoorn gezien en een doodgereden das. De afgelopen dagen hadden we al meer dode dieren op de weg gezien, zoals poezen en slangen.

En ineens, vrij onverwacht kwamen we uit in Filiatra en zaten we weer op de goede weg. Als extra beloning vonden we daar ook nog een bakker, die open was op zondag, dus gelijk een heerlijk vers brood gekocht. Daarna gingen we richting Marathopoli over een nog vrij nieuwe weg.

Halverwege de middag kwamen we in Pilos aan. Het was erg warm. Daarom hebben we onze camper langs het water in de schaduw gezet en zijn lekker gaan zwemmen. Even later kwam er een Fransman bij ons staan, die vroeg of we hier bleven overnachten. Hij vertelde dat je hier soms werd weggestuurd. "De politie komt dan tussen kwart voor negen en negen uur zeggen dat je weg moet". We waren van plan om te blijven en zouden wel zien of het mocht of niet.

's Avonds lekker gaan eten in Pilos. We ontmoetten daar een Griekse vrouw, die met een Hollander was getrouwd en dus onze taal perfect sprak. Ze vertelde dat er elke nacht campers staan en dat ze niet worden weggestuurd. "Maar.... mocht dat toch gebeuren, dan komen jullie maar naar Methoni, daar woon ik. Het is een prachtige plaats en daar staan ook elke nacht campers op het strand". Ook de serveerster beaamde, dat er elke nacht campers in Pilos staan.
We hebben ook nog aan deze vriendelijke Griekse mevrouw gevraagd, waarom er overal van die kleine kerkjes langs de kant van de weg staan. Het bleken inderdaad gedenkhuisjes te zijn voor mensen die waren verongelukt.

Na het eten hebben we de camper verhuisd naar de pier in Pilos en zijn daar gebleven. Er stonden nog verschillende andere campers op verschillende plekken in Pilos en niemand werd weggestuurd.

Pilos, maandag 29 mei

Km. stand 1683

Deze morgen zijn we weer op tijd vertrokken en reden we naar Methoni. We wilden toch eens even gaan kijken of dat echt zo mooi was. Ze had niks te veel gezegd. Het is een prachtig plaatsje, dat ligt op een landtong, die ver in zee reikt. Op de punt daarvan is een Venetiaanse zeevesting. We hebben de camper voor deze ruïnes geparkeerd en hebben overal rondgekeken en foto's gemaakt. Met Trisha ging het gelukkig weer goed en ze liep vrolijk mee.

We zagen nu dat je in Methoni heel mooi op het strand kunt staan. We wilden weer naar een camping en hebben nog naar de camping in deze plaats gekeken. Die vonden we maar niks, mede omdat er bij de camping een kiezelstrand was. We zijn daarna naar Finikounta gegaan. Naar camping Anemomilos. De camping ligt aan het strand en dicht bij het dorp. Op de camping stond een hond naast ons, Balou, waar Trisha het goed mee kon vinden. Erg typisch was de campregel, dat honden wel op het strand mochten, maar niet in het water. We moesten toen even denken aan de verhalen van de Griekse meneer op de boot.

's Middags zijn we naar het dorpje gefietst en gesnort. We hadden voor het eerst een snorfiets (SpartaMet) bij ons en dat was toch een belevenis. Ik geloof niet dat ze in Griekenland ooit zo'n ding hebben gezien. Mensen draaiden zich om of keken ons overdreven na. Ze riepen ook tegen andere mensen dat ze snel moesten komen kijken.

We kochten wat fruit en wilden ook wat vlees kopen. Na wat heen en weer rijden vonden we eindelijk een slager. Bij de slager lag echter niks in de schappen en hij vroeg wat we wilden hebben. Tja, vlees om te barbecuen hoe zeg je dat nu. Gelukkig kwam er net een restauranthouder om suflaki stokken. Die konden we ook wel gebruiken voor de barbecue, dus vertelden we dat we ook zulke stokken wilden. Maar we wilden ook nog gehakt. Hoe maken we dat nu wijs: "Eh.... we want something for the spaghetti". Hij begreep het en liep de koelcel weer in, pakte een lap vlees en gooide dat in de gehaktmolen. Verser kan niet. We hebben die avond heerlijk gebarbecued. Het vlees was prima. Het gehakt hebben we ingevroren.

Op de camping kon je mailen, dus 's avonds nog een mail naar het thuisfront gestuurd en op MSN even onze zwangere dochter gesproken. Het was niet al te best weer in Nederland. Daarna terug naar de camper en met kaarslicht een lekker Grieks wijntje gedronken. Nou ja eentje???? Het was erg donker op de camping. De verlichting was erg schaars.

Kosten camping 15 euro.

Finikounta, dinsdag 30 mei

Km. stand: 1709.

's Morgens eerst de was gedaan. Daarna een lekker lang stuk gewandeld en rond 12 uur vertrokken van de camping. We waren net een half uur op weg, toen we een kudde geiten tegen kwamen, die midden op de weg liep. We zouden natuurlijk geen echte toeristen zijn als we hier geen foto van zouden nemen. Nog wat later kwamen we een man tegen op een ezel. Jammer genoeg konden we niet stoppen om ook hier een foto van te nemen.

We gingen verder richting Koroni. Volgens onze kaart zou daar een kasteel moeten zijn. We zagen ook een bord richting kasteel, maar hebben het niet gevonden. Wel Koroni zelf ingereden. De weg werd steeds smaller met enkele scherpe bochten. Gelukkig hadden we geen tegenliggers, want uitwijken kon nergens. Uiteindelijk kwamen we op een havenpleintje uit waar geen plaats was om te parkeren. Daarom maar omgekeerd en dezelfde weg terug gereden en toen weer richting Kalamata.

De streek waar we doorreden was minder mooi, maar er was toch wel veel te zien. Ze verkochten van alles langs de kant van de weg, vooral veel fruit. Hier hebben we een grote zak sinaasappels gekocht voor 5 eurootjes.. Maar ze verkochten ook kleren en we zagen een winkel met oude roestspullen. Verder viel het ons op, dat er in deze streek erg veel auto's rondreden zonder nummerplaat. We vroegen ons af of dat auto's zijn die verhuurd werden.

Onderweg zijn we gestopt op een mooi plekje aan het water om wat te eten en Trisha uit te laten. Daar stond ook een Duitser. We trokken weer verder en na Kalamata werd de omgeving weer prachtig. We kwamen terecht op een kronkelige weg in de bergen. Wat een lage balkons overal, je kon er maar net onderdoor met een camper. Hoe doen vrachtauto's dat? Er waren hier en daar ook al stukken afgereden.
We dachten even dat we totaal verdwaald waren, want we reden helemaal alleen. Even later moesten we weer stoppen voor een kudde beesten. Dit keer waren het schapen. Ook deze liepen midden op de weg en weer konden we het niet laten om foto's te nemen. Er passeerde een auto met Grieks kenteken, die ook stopte. Net toen we dachten, nemen Grieken hier ook nog foto's van, begon de bestuurder Nederlands te praten. Nog wat later arriveerden ook de Duitsers, die we tijdens het eten hadden gezien. We zaten dus toch wel op een doorgaande route.

Toen we tegen de avond een plaats voor de nacht zochten, kwamen we voor de derde keer onze Duitse vrienden tegen in het plaatsje Stoupa. We vonden het daar niks en reden door naar Agios Nikolaos. De Duitsers waren blijkbaar ook doorgereden want die stonden daar intussen ook al. Het was al tegen zevenen, dus besloten we te stoppen en hebben onze camper er bijgezet. Het was een plekje aan het water, aan de rand van het dorp en vlakbij een supermarkt. Na een uurtje hebben we een taveerne opgezocht om te eten. Daarna bij het winkeltje ernaast 5 liter plaatselijke wijn gekocht en nog wat kaarten. De slaapplaats was erg rustig en de verlichting was beter dan op de laatste camping.

Agios Nikolaos, woensdag 31 mei 2006

Km. stand: 1842

We zijn om 8.45 uur vertrokken. We hadden niet ontbeten, want er was nog geen brood te koop. We reden weg en kwamen op een heel smal weggetje terecht. De Duitsers, die net voor ons waren vertrokken, zagen we ook al twijfelen. Omdat de weg steeds smaller en slechter werd, zijn we omgedraaid. Dit was een hele toer, maar het lukte. Daarna terug gereden naar Agios Nikolaos, om daar de betere (rode) weg weer op te pakken. Een beetje om, maar het reed een stuk beter. De Duitsers hebben we nooit meer gezien.
En wederom ging de weg de bergen in. Hoger en hoger klommen we weer. Door gigantisch smalle straatjes in van die lieflijke bergdorpjes, waar de mensen nog gemoedelijk zijn. Ze zetten dan ook rustig hun plantenbakken vol kleurige bloemen in de toch al zo smalle straatjes. We zagen prachtige baaien en spectaculaire vergezichten. In een bergdorp zijn we even gestopt om een foto te nemen van een kerk en terwijl ik de foto nam, rook ik het: brood. Ik volgde mijn neus en kwam bij een bakker terecht, waar ik een heerlijk vers brood heb gekocht.
Een heleboel draaien en stijle afdalingen later, zijn we gestopt aan een baaitje en hebben we genoten van een heerlijk verlaat ontbijt met een glaasje vers uitgeperst sinaasappelsap. En een beetje in kerstsfeer, want de kerstverlichting hing nog op.

We toerden weer verder en kwamen bij het havenstadje Githio. Het was vrij warm en druk in Githio. We hadden meer zin om ergens lekker aan het strand te staan, maar we hadden nergens in de buurt iets kunnen vinden. We zijn daarom een stukje terug gereden en kwamen bij camping Kronos aan. Van de andere kant kwam een Zwitserse camper, die ook de camping opreed. Hoewel er in het ANWB-campingboek stond, dat ze daar 24 uur per etmaal klaar voor je staan, was er niemand te zien. We reden de hele camping over, samen met de Zwitsers, maar het leek of de camping geen eigenaar had. Het was een saaie boel en het sanitair zag er verwaarloosd uit. We reden samen de camping weer af en gingen richting het water. En we vonden een fantastische plaats op het strand. Luifeltje uit, stoeltjes buiten en genieten maar.

Toen we later een cappuccinootje gingen drinken bij onze nieuwe buren, vertelde de Zwitser dat hij al meer dan 40 jaar in Griekenland komt. Zijn vriendin sprak behoorlijk goed Nederlands, zodat we die middag op een makkelijke manier weer heel wat tips kregen. We hadden echt een zeer mooie plek om te overnachten. Aan de ene kant het strand en de zee en aan de andere kant sinaasappelbomen. We hebben dan ook weer ontzettend genoten van zowel de zonsondergang als de zonsopgang.

Griekenland 2006 (1)

De Peloponnesos rond met camper en hond