Roemenië – Bulgarije (voorjaar 2011)

 

 

Afgelegde routeAl lange tijd hadden we de wens om Roemenië te bezoeken met de camper. Dit jaar hebben we deze wens gerealiseerd. Onze reis ging via België, Duitsland, Tsjechië, Oostenrijk, Slowakije en Hongarije.  Deze route hebben we geheel tolvrij gereden. Omdat ons echte doel Roemenië was, hebben we niet lang rondgetoerd in voornoemde landen. Deze bezoeken we weer wel eens een andere keer.
Uiteindelijk zijn we via Bulgarije naar Griekenland gereden , waar we een paar weken hebben rondgetoerd. Op de terugweg zijn we van Igoumenitsa naar Venetië gevaren. Na een bezoek aan Venetië zijn we na een aantal dagen naar de Alpen gereden, waar we eveneens een paar dagen hebben vertoefd. Via Oostenrijk, Duitsland, Luxemburg en België  zijn we weer naar huis gereden. In totaal zijn we acht weken weg geweest.

Roemeens geld

 

  Roemeens geld 

 

Maandag 25 april

Tegen het eind van de ochtend rijden we thuis weg en beginnen we weer aan een nieuw avontuur nadat we eerst diesel getankt hebben voor een prijs van 1.41 euro. Dit keer staat Roemenië op het programma. Om 18.30 uur arriveren we op camperplaats in Aschaffenburg. Hier blijven we een paar dagen.
Daarna  reizen we verder tot aan Lalling in Zuid-Duitsland, waar we overnachten op de gratis camperplaats.

Camperplaats AschaffenburgLalling – Donderdag 28 april

Vandaag  rijden we een stukje door Tsjechië. Bij de grens van Tsjechië staat de km. teller op 929 km. De route gaat via České Budějovice, daarna over de E49 richting Wenen in Oostenrijk. In een leuk plaatsje in Tsjechië stoppen we voor de lunch en kijken hier even wat rond. Voor we naar Oostenrijk rijden, tanken we voor CZK 34.6 / liter (€ 1,41). Een paar jaar geleden was de diesel in Tsjechië goedkoper dan in de omringende landen, maar nu dus niet. We passeren de Oostenrijkse grens met een km stand van 1060.  Omdat we hier geen camperplaats vinden, overnachten we op een rustige plaats bij een school in Leopoldsdorf.  Route naar Roemenië Lunchstop in Tsjechië
             De route die we hebben gereden naar Roemenië.

Zwaaiende boer in SlowakijeLeopoldsdorf – vrijdag 29 april

Vandaag gaan we opnieuw door een ander land. Met een tellerstand van 1260km passeren we de grens van Slowakije en rijden via Bratislava naar Komárno waar we de grens met Hongarije passeren. De km. stand is dan 1365km. We hebben niet getankt in Slowakije, maar de dieselprijs is hier 1.37 Euro.
We volgen een mooie route langs de Donau. We zien hier heel veel oude Trabantjes rijden. Meer nog dan we vorig jaar in Polen zagen.
We willen een bezoek brengen aan de stadscamping in Boedapest maar deze is nog gesloten. We worden naar een andere camping gestuurd, maar deze ligt wel erg ver van het centrum vandaan. Ook kijken we nog op de camperplek. Ook deze ligt ver van het centrum, is vrij  duur en de hekken staan open. Overnachting in TörökszentmiklósBewaking zien we nergens. We willen hier onze camper niet achterlaten, dus rijden verder. We willen later nog een keer Hongarije bezoeken, dus dit houden we gewoon tegoed.

We trekken dus verder en via een saaie route komen we in Törökszentmiklós. Hier is een camping maar die is ook nog gesloten. In een rustige wijk vinden we ook dit keer weer een overnachtingsplek.

 

Törökszentmiklós –  zaterdag 30 april

Winkeltjes in TörökszentmiklósMarkt in TörökszentmiklósHet is markt, dus natuurlijk gaan we even kijken.
Om 10 uur rijden we verder. Langs de weg bieden de mensen ook van alles te koop aan. Net of de markt langs de route gewoon verder gaat.
Hierna volgt weer een vrij saai stuk. Tijdens de laatste stop in een Hongaars plaatsje komt een man bij ons staan. Hij is heel vriendelijk, maar uiteindelijk wil hij sigaretten of een paar eurootjes om ze te kopen. Hij moet genoegen nemen met een bakje Hollandse koffie in een mooie rood wegwerpbekertje. Wij zijn in een vreemd land en dan moet je toch voorzichtig zijn.

We gaan weer verder en bereiken uiteindelijk ons doel van deze vakantie: Roemenië.
De km. stand is dan 1745 km.

OradeaRoemenië

De rit door Hongarije was niet zo spectaculair, maar zodra we de grens van Roemenië passeren, vallen we van de ene verbazing in de andere. Gelijk na de grensovergang zien we de eerste zwerfhonden al. Ook de wegen zijn hier een stuk minder. In en rondom de dorpen zijn vaak alleen maar zandweggetjes en de geasfalteerde wegen die er al zijn, zitten vol grote gaten, waartussen de camper gemanoeuvreerd moet worden. De tegenliggers bestaan uit oude auto’s, tractoren, maar vooral veel  ‘paard en wagens’

 

Oradea

Zigeuners poseren voor de fotoWe rijden als eerste naar de stad Oradea, waar we een aantal bijzondere gebouwen zien. Velen staan in de steigers voor restauratie. Mensen lopen in moderne kleding en de winkels zijn voorzien van de allernieuwste snufjes.
Voor we het binnenland ingaan, doen we eerst nog boodschappen. Weer weten we even niet wat we zien. Een paar winkels, zo groot, dat je er in verdwaalt. En echt alles wordt er verkocht. Etenswaren, kleding, keukenartikelen…. ja zelfs puppies worden te koop aangeboden.

Spinus

Maïskolven en was drogenDorpje SpinusHeel veel mensen komen met taxi’s naar deze enorme winkels. Hier verbazen we ons over, maar niet voor lang.

Want als we verder rijden naar het dorpje Spinus, waar we naar camping Vineyard gaan, zien we de armoe. De kleine huisjes, sommigen zelfs nog gebouwd van leem. Ze hebben geen stromend water, geen riolering en geen gas. Elektrisch wel, maar dat doet het niet altijd. Bijna niemand heeft hier een auto. Enkelen rijden in oude Trabantjes of Zastava’s rond. Veel wordt gedaan met paard en wagen of gewoon te voet. Je krijgt hier al snel het ‘little house on the prairie’ gevoel. In het kleine dorpje, dat bestaat Kindertehuis- camping Vineyarduit een lange zandweg met daaraan kleine huisjes, is maar één winkeltje, waar alleen de noodzakelijke spullen worden verkocht.

Op de camping worden  we vriendelijk ontvangen door Klaas, de campingeigenaar. We zoeken een plek voor onze camper. We hebben veel keus, want druk is het nog niet. Om de paar uur arriveert een tweetal Nederlandse jongeren. Ze zijn van de universiteit Amsterdam en komen liftend vanuit Nederland naar deze camping. Ze mogen onderweg niet bellen, geen geld uitgeven, alleen liften. De snelsten hebben het in 24 uur gedaan. Een knappe prestatie.

Camping Vineyard hoort bij een kindertehuis. Een Nederlands echtpaar vangt hier Camping Vineyardkinderen op en zorgt tevens voor pleegopvang. We maken kennis met een paar schattige kinderen, die met onze hond komen spelen. Ze zijn geadopteerd door dit echtpaar en praten naast het Roemeens vloeiend Nederlands. Ze zijn “gered” uit het ziekenhuis, waar velen als baby worden achtergelaten. Deze baby’s moeten verplicht twee jaar in het ziekenhuis blijven, voordat ze naar een weeshuis of pleegopvang mogen. Ze worden amper aangeraakt en hebben bijna geen bestaansrecht. Het is schrijnend te horen wat zich hier allemaal afspeelt. De kinderen die we hier zien hebben het goed en hebben geluk gehad.

Spinus – zondag 1 mei 2011

WaterputVandaag maken we een wandeling door het dorp. Kippen, ganzen en kalkoenen lopen vrij op de weg en af en toe kom je iemand tegen die zijn geit of koe aan het uitlaten is. We bekijken de huisjes van dichtbij. De waterputten en de buitendouches, die er voor ons uit zien als uit een ver verleden. Ook zien we een heel oud gebouw dat het politiebureau moet zijn met ernaast het postkantoor. Het winkeltje, dat tevens dienst doet als dorpscafé staat iets verderop.Poseren voor de foto

Op zondag gaan de meesten naar de kerk, sommigen komen uit dit dorp, maar anderen moeten hier kilometers voor lopen. Ze  trekken hiervoor hun beste goedje aan. Een vrouw is daar duidelijk trots op en wil graag dat we een foto van haar nemen. De mensen zijn hier uitermate vriendelijk. De geit uitlatenZe vragen geen geld voor de foto, dit in tegenstelling tot de zigeuners in Oradea, die voor alles een paar euro wilden hebben.

Terug op de camping nemen we een kijkje bij Klaas, de campingbaas, die de kachel aan het opstoken is. Deze wordt gestookt op hout. Hij laat ons daarna een enorme aggregaat zien voor de elektriciteit. Het water komt uit een paar diepe bronnen. Maar er is wel gratis wifi op de camping, dus internet is wel beschikbaar en op bijna elk huis, hoe klein ook, staat een schotel. Klaas vertelt dat er intussen ook veel mobiele telefoons zijn. Een paar zendmasten wegzetten is makkelijker dat telefoonkabels aanleggen.

Postkantoors Middags maken we nog een wandeling door het landschap, dat hier erg mooi is. Op de camping lopen tamme eekhoorntjes rond. Er schijnen hier nog vossen, beren en wolven te zijn. Wij zien alleen een dode wolf die ergens in een put ligt weg te teren.

Roemeense boerderijWat een indrukken op deze eerste dagen. En er komen er nog zoveel…… Wat te denken van de bejaardensoos die één keer per week op deze camping wordt gehouden voor de mensen hier uit de buurt. Tussendoor mogen ze dan om de beurt douchen, want dat kunnen ze thuis niet. Ook kinderen mogen hier komen douchen. Het is voor Roemeense begrippen zeer luxe hier, maar meet dit niet met Hollandse maatstaven want dan kom je zeer bedrogen uit. Het is een greep uit alle indrukken die we opdoen in deze eerste dagen.
We zijn hier in ieder geval allervriendelijkst ontvangen en hebben de nodige tips gekregen voor de rest van onze reis.

SpinusSpinus – maandag 2 mei

Vandaag trekken we verder. Om 10 uur verlaten we de camping en gaan op weg naar Săpânţa (km. stand: 1808km) Klaas vertelt ons welke route we het beste kunnen nemen voor het beste wegdek. De eerste kilometers zijn we echter gedwongen over een slechte weg te rijden, dus wordt de camper weer netjes tussen de gaten gemanoeuvreerd om zo weinig mogelijk gebonk in de camper te hebben. Gelukkig volgt daarna een iets betere weg. 

Even rust voor het paardWe rijden nu echt in het binnenland van Roemenië. Af en toe lopen er biggetjes, varkens en koeien op de weg. De meeste tegenliggers op het platteland bestaan uit paard en wagens en we zien af en toe mensen in de vuilnis wroeten om er nog wat bruikbaars uit te halen. We komen door gedeeltes waar voornamelijk zigeuners wonen. Deze staan vaak te schooien om geld. De dorpen waar we doorheen rijden zijn allemaal klein met kleine huisjes. Voor deze huisjes ligt een lange greppel voor de afvoer, Veel mensen hebben wat groente, eieren of fruit  op een tafeltje staan om te verkopen.

In een van de dorpjes kopen we een groot brood (1,3 kg) dat gesneden is in hele dikke bammen. Kleiner konden we niet kopen en halveren doen ze niet. Het brood is duurder dan in de stad. Even later stoppen we voor de lunch. Ineens zien we in de berm allemaal schapenvachten liggen. Oude landbouwwerktuigenWe rijden weer verder en verbazen ons over een schaapherder, die loopt te bellen met een GSM. We toeren weer verder over de slechte wegen van Roemenië. Bij elke spoorwegovergang die we naderen houden we net als iedereen in, om heel voorzichtig deze ijzeren staven, die meestal boven het wegdek uitsteken, te passeren.
Halverwege de middag lopen er overal kinderen van de scholen naar huis. Sommigen moeten kilometers afleggen, maar ze doen het zonder mokken en weten niet beter.
De steden die we aandoen geven een heel ander beeld van Roemenië. Hier zien we moderne auto’s en wederom grote winkels, maar ook grote en moderne huizen. Bij de wegen in de steden staan verbodsborden voor paard en wagen.

Săpânţa

Camping PoieniToiletgebouw camping PoieniRond 4 uur arriveren we op camping Poieni in Săpânţa. We zijn de enige bezoekers. Als we aankomen wordt gelijk het hek opengedaan en gaan ze met 3 man aan het werk voor ons. Er wordt hout gehaald voor de houtkachel die daarna flink wordt opgestookt voor het warme water. Het toilethok (want meer is het niet) wordt schoongemaakt. Het is niet sjiek, maar het water is bloedheet en alles is superschoon en fris. We kunnen er zelfs een klein wasje doen. En dit alles voor 20 Lei per nacht (5 Euro).

Tegen de avond komen de koeien terug van de grasheuvels. Ze lopen zonder begeleiding en gaan elk naar hun eigen huis. De kalfjes sluiten gewoon aan en leren dit dus al vroeg.  Ze wandelen ook gewoon op de weg tussen de auto’s en paardenkarren. Het is een prachtig gezicht om te zien.

Săpânţa – dinsdag 3 mei

Kippen verkopenRoemeense kinderenVandaag schijnt de zon weer. Als we met de hond gaan wandelen geven we onderweg enkele kinderen, die we gisteren hebben gezien, een zakje snoep. Wat zijn ze blij. Ze wonen met een stuk of 8 mensen in een klein huisje dat vol met gaten zit.

Later zitten we voor de camper aan de koffie. Met de geur van gestookt hout in onze neus en het geluid van ratelende karren en paardenhoeven, wanen we ons een eeuw terug.

In het uiterste noorden van Roemenië, tegen de grens met Oekraïne, ligt Săpânţa. De amper 1000 inwoners lijden er een eenvoudig leven, eten groente van hun eigen land, vervaardigen hun kleding uit wol van hun eigen schapen en drinken op zondag zelfgebrouwen tuica, de Roemeense evenknie van jenever. Săpânţa is, kortom, een doodgewoon Roemeens dorp.
Toch is Săpânţa wereldberoemd. Dat heeft alles te maken met het Cimitirul Vesel, het ‘Vrolijke Kerkhof’, dat zich aan de rand van het dorpje bevindt. Op deze bizarre begraafplaats worden de doden geëerd met kleurrijke kruisen, waarop een portret van de overledene gepaard gaat met een kort, puntig gedichtje. Triest zijn die gedichtjes zelden; vaker wordt de dode herdacht met enkele grappige of zelfs ironische regels. Op het kruis boven het graf van Ioan Tederu staat te lezen dat de man erg van paarden hield, maar, zo is eraan toegevoegd: “Van één ding hield ik nog meer:/ om aan een tafel in de kroeg te zitten/ naast de mooie vrouw van een ander”.
Het Vrolijk Kerkhof is een schepping van Ioan Patras Stan, een houtbewerker uit Săpânţa, die in 1935 begon met het vervaardigen van vrolijke graven. Hij maakte er honderden, ging door tot aan zijn dood in 1977, en werd opgevolgd door Dumitru Pop. Die werkt nog altijd in hetzelfde oude huisje en gebruikt nog dezelfde, primitieve materialen. Iedere dode -in Sapanta overlijden gemiddeld vijftien mensen per jaar- krijgt van meester Pop een houten kruis, inclusief kleurrijk, primitief portret en puntdicht. Pop durft de waarheid te zeggen over de overledene: van een drinkebroeder wordt gezegd dat hij zijn dood te danken heeft aan zijn liefde voor tuica, en over een oude vrek schreef Pop dat de man nooit over iets anders nadacht dan over geld. ,,Je moet toch telkens een nieuwe invalshoek bedenken”, licht meester Pop droogjes toe. ,,En dat valt niet mee, want eigenlijk leidt iedereen in Sapanta precies hetzelfde leven: het land bewerken, kinderen krijgen, tuica drinken. Dat is het wel zo’n beetje.”
Bron: Trouw.nl  – Peter Groenendijk − 11/02/03

"vrolijke kerkhof" van Săpânţa"vrolijke kerkhof" van Săpânţa‘s Middag wandelen we naar het “vrolijke kerkhof” van Săpânţa, dat 3 km van de camping verwijderd ligt.
Omdat we de weg naar het kerkhof lopend afleggen, zien we onderweg veel van het Roemeense leven. Bij bijna alle huizen zitten dieren, zoals honden, katten, kippen, kalkoenen, geiten en schapen. Een jongetje dat een paar schaapjes laat grazen doet netjes zijn hoed af als hij ons ziet. Een vrouw doet de was in een stromende beek. Een viertal dorpsvrouwen zitten te breien en te keuvelen, terwijl anderen op het land aan het werk zijn.

De was doen in een beekjeOm het kerkhof te bezoeken moeten we 4 Lei p.p. betalen. (dit is ongeveer 1 euro). Van het geld wordt alles onderhouden. We bekijken de vele plaatjes op de stenen. Het is jammer dat we geen Roemeens kunnen lezen, want we horen de andere bezoekers regelmatig lachen bij het lezen van de teksten. En dit is nu net de bedoeling geweest van Ioan Patras Stan: Geen droevig maar een vrolijk kerkhof.

Wol spinnenBij de uitgang staan een paar standjes met koopwaar, zoals kleine grafzerken, kleedjes en hoeden. De plaatselijke bevolking profiteert op deze manier een beetje van het toeristische kerkhof. Alhoewel de mannen maken zich niet zo druk over de verkoop. Die zitten gezellig te kletsen. Op de terugweg zien we een paar vrouwen aan een spinnewiel en zoals van alle bewoners, mogen we ook van hen een foto nemen. Ze gaan er zelfs even goed voor zitten.Hoedje af

Alle mensen zijn supervriendelijk. Ze proberen vaak een gesprekje te voeren en willen graag op de foto. Al doen ze vooraf wel graag hun kleding en haren goed. Paarden en wagens komen we zoveel tegen dat het bijna normaal wordt. Het is wel grappig om te zien dat vooral de jonge boeren allemaal met een GSM op de wagen zitten. Verder valt ons op dat bijna alle kinderen gebreide mutsen op hebben, terwijl het helemaal niet koud is.

Săpânţa – woensdag 4 mei

Gekleurde hondMarkt in Sighetu MarmaţieiVolgens een info-boekje van Roemenië, dat we bij ons hebben, is er de eerste woensdag van de maand een levende markt in de stad Sighetu Marmaţiei. We rijden erheen en zien wel wat kraampjes hier en daar,  maar een levende markt kunnen we nergens vinden. Wel zien we een hond lopen die roze is. We vragen ons af wat dit heeft te betekenen.
We rijden een paar keer rond, maar vinden geen markt. We komen we langs een heel grote supermarkt van Kaufland, waar we onze voorraad weer aanvullen. Ook in deze winkel is gigantisch veel te koop. Wat een verschil met de dorpjes waar we doorheen zijn gereden.

Boeren aan het werk op het landWe vervolgen onze route richting Borso en rijden langs de Oekraïense grens de bergen in. Het is een prachtige tocht. Jammer dat hier de wegen bar en bar slecht zijn en de gaten steeds groter lijken te worden. 
Het schudden en schokken gaat op den duur behoorlijk vervelen, al maakt de prachtige en ongerepte natuur veel goed. Gelukkig krijgen we na een paar uur ineens een betere weg. De meeste tegenliggers zijn vrachtauto’s en paard en wagens. Ook hier zwaaien weer bijna alle kinderen die we tegenkomen en ook veel ouderen groeten. Wij zijn hier met onze camper echt een bezienswaardigheid. Als we in een wat grotere plaats even stoppen voor een bakje koffie, zien we dat één van de fietsbanden plat staat. Het ventiel is er uit getrild. Het toeval wil dat we precies voor een paar rommelstandjes staan, waar ze zowaar fietsventieltjes te koop hebben.
We vervolgen onze route en dit keer zien we onderweg een aantal mannen die op zoek zijn naar stenen in een rivier. De arme paarden staan met hun voeten in het koude water.

Stenen rapen in de rivierOpschieten doen we niet en in de hele omgeving is geen camping te bekennen dus zoeken we naar een geschikte plek om te overnachten. We hebben gelezen dat je best bij mensen thuis mag staan als je dit vraagt, maar in de dorpjes hier, is gewoon nergens parkeerruimte te vinden, dus heeft aankloppen weinig zin.  In het centrum van een stad willen we niet staan, dus is het zoeken naar een geschikte wijk in een middelgrote plaats. We parkeren de camper uiteindelijk voor de kerk in Năsăud. De pastoor knikt ons vriendelijke toe.
Na het avondeten wandelen we een stukje in de omgeving. Het kerkhof naast de kerk  ziet er prachtig uit. Heel anders dan in de dorpjes, waar de mensen geen geld hebben voor grafstenen. Bij terugkomst maken we een blog, want ook hier lukt het ons weer om verbinding te maken met internet. Tegenstellingen alom in Roemenië.

Năsăud – donderdag 5 mei

Als we de volgende ochtend aan de koffie zitten in de camper, klopt er een jong Roma-meisje op het raam en houdt haar hand op. We gaan hier niet op in, omdat er dan binnen de kortste keren misschien een hele familie voor de deur staat. Ze loopt naar ingang van de kerk en we kijken hoe de plaatselijke bevolking op haar reageert. Ze wordt door iedereen genegeerd. We vinden dit best triest.

Levende markt in Năsăud    Levende markt in Năsăud    Levende markt in Năsăud

Na de koffie rijden we verder. Als we de stad Năsăud uit willen rijden, zien we aan onze linkerkant alsnog een levende markt. We stoppen gelijk en parkeren de camper achter een paard en wagen. We zien heel wat vee, dat wordt verhandeld, zoals geiten, schapen en koeien. Karren vol met biggen trekken onze aandacht. We nemen de nodige foto’s en kijken onze ogen uit. Lammetjes worden gewogen en per kilo verkocht. Diverse dieren gaan op de wagen mee naar een nieuwe eigenaar. 

Markt in ReghinOok wij gaan weer op pad en passeren Bistrița, een stad met grote gebouwen en prachtige huizen. Paard en wagens zie je niet in de stad en het leven is er een stuk gejaagder.

We gaan naar Reghin, dat een bekende gitaarstad moet zijn. Bij het binnenkomen zien we wel een gitaar staan, maar verder zien we hier weinig van. Ook hier is het markt en we kijken even rond. Er staan heel veel standjes met groenten, die zo vanuit de tuin worden verkocht. Sommige groenten zien er niet uit en zouden we thuis direct in de afvalcontainer dumpen. Verder zijn er kleren, schoenen, potten en pannen en complete bankstellen te koop. 

Na het bezoek aan deze tweede markt gaan we naar camping Aquaris in Sighișoara. Deze kost het dubbele van de Plein in Sighișoaravorige camping (40 lei  = ong. 10 euro), maar daarvoor hebben we wel een badkamer met centrale verwarming tot onze beschikking. De camping heeft ook een zwembad, maar dat is nog niet open en gratis wifi. Het geboorte huis van Dracula in Sighișoara

Vanaf de camping is het 10 minuten lopen naar de historische binnenstad, waar volgens de legende het geboortehuis van Dracula staat. Na het avondeten wandelen we daarheen en bekijken de diverse gebouwen, het pleintje met de gekleurde huisjes en natuurlijk  het geboortehuis van Dracula. Via de overdekte trappen klimmen we naar het hoger gelegen gedeelte waar zich een kerk en een school bevinden.

Sighișoara – vrijdag 6 mei

Lamp verwisselen"Veilige?" stroomvoorzieningVandaag maken we nog een wandeling naar het moderne centrum van deze plaats. Als we terug lopen bekijken we een constructie van draden voor de stroomvoorziening, wat een mooie foto oplevert.

Voor we onze route kunnen vervolgen, moet er eerst een lampje worden vervangen in een van de koplampen van de camper. Het vele trillen heeft ook hier zijn tol geëist.

Na de reparatie gaan we op pad. We volgen een mooie route Schaapskuddeover redelijk goede wegen en ook de omgeving is prachtig. We komen steeds meer in de bergen terecht met aan beide kanten van ons prachtig groene weiden. Onderweg zien we weer van alles. Kinderen die hout sprokkelen om de kachel brandende te houden, verschillende schaapskuddes en een oude man met een houten kruk, zoals je die bij ons al lang niet meer ziet. Op de bergen zien we de sneeuw nog liggen. De temperatuur zakt hier behoorlijk. Gelukkig is het zonnig en windstil, zodat het toch nog lekker aanvoelt.

Via de stad Brașov en Râșnov rijden we naar de plaats Bran, waar het kasteel van Dracula staat.

We gaan op zoek naar de camping, die we na heel lang zoeken eindelijk vinden. Er staat niemand en er is ook niemand te zien. We rijden terug naar Râșnov, waar we overnachten bij een supermarkt. Ook dit keer heeft niemand hier problemen mee.

Râșnov / Bran  – zaterdag 7 mei

Binnenplein Dracula kasteelDracula kasteel

 

‘s Morgens halen we brood in de supermarkt en kopen nog wat boodschappen. Na het ontbijt rijden we naar Bran terug en parkeren bij kasteel Bran, ook wel genoemd het kasteel Dracula.
Als we bij het kasteel arriveren weten we niet wat we zien. Bussen vol met mensen worden afgeleverd..Overal staan souvenirtentjes. Het is hier duidelijk toeristisch. We moeten dan ook parkeergeld betalen, iets wat we niet eerder hebben meegemaakt in Roemenië.

Het verhaal van de vampier Dracula is in 1897 geschreven door de Ierse auteur Bram Stoker. In werkelijkheid was er in de Middeleeuwen de vorst Vlad III Drăculea (1431-1476). Toch was het niet hij, maar de Hongaarde koning Sigismund die het kasteel Bran heeft gebouwd.
In 1920 schonk de gemeente Braşov het kasteel aan de Roemeense koningin
Marie, echtgenote van koning Ferdinand. Marie liet het kasteel na aan haar dochter Ileana, in 1938. Ileana huwde met Anton van Oostenrijk-Toscane, zij zijn de ouders van onder andere Dominic Habsburg. In 1947 werd de koninklijke familie verbannen uit Roemenië.
Eind december 2006 stond het kasteel te koop voor 80 miljoen euro. Op 26 januari 2009 werd bekend dat de familie had besloten het kasteel niet te verkopen, maar open te stellen als museum gewijd aan de legende van
graaf Dracula. Jaarlijks bezoeken zo’n 450 000 mensen het kasteel, dat sinds 2010 ook te huur is als trouwlocatie. 

We bezoeken het kasteel. In de prachtige kamers zijn zowel herinneringen aan de Koninklijke familie als aan Dracula te zien. Hierna slenteren we nog langs de vele kraampjes, waar vooral veel prullaria  te koop is van de bloeddorstige vampier.
Hierna rijden we naar camping de Oude Wilg in Carta, 30 km. van Sibiu. Tijdens de rit van Bran naar Carta wordt het bewolkt en zakt de temperatuur nog verder. We merken nu goed dat we behoorlijk hoog zitten. Als we bij de camping aankomen, begint het te regenen, waardoor de temperatuur nog verder daalt. En dan vallen er sneeuwvlokken. En dat terwijl het in Nederland momenteel 25 graden is. Maakt niet uit, want we komen hier tenslotte niet om te zonnen.
Als het na het avondeten weer droog is, maken we een wandeling met Trisha. En wederom komen we langs kleine huisjes met grote kieren. Het is hilarisch om te zien dat er wel schotels op de daken staan.
Later begint het nog wat te sneeuwen en terwijl waarschijnlijk half Nederland zit te barbecueën, kijken wij naar de Toppers en werken onze blog bij. Het is heerlijk warm in onze camper. We beseffen weer eens hoe goed we het hebben. We hebben gewoon elke dag internet in dit land. Luxe boodschappen ingeslagen voor minder geld dan in Nederland en we zitten hele dagen tussen vriendelijke mensen, die zelf in armoe leven.

Kroon van de koningin in kasteel Dracula    Souvenirs bij Dracula kasteel    Boerderij met buitentoilet en satellietschotel

Carta – zondag 8 mei

GPlein in Sibiuelukkig staat vandaag de zon weer te stralen als we op pad gaan naar de stad Sibiu. Ook vandaag zien we dat de meeste mensen weer op hun zondags gekleed zijn.

SibiuEen aantal kilometers voor Sibiu staan er allemaal kraampjes waar mensen eigen teelt te koop aanbieden, voornamelijk kazen en honing. We parkeren de camper op een parkeerplaats waar ook de bussen staan, vlak naast het oude centrum. We wandelen het centrum in, waar we een zeer arm gezin zien lopen in een bonte variatie kleding. Maar ze hebben wel duidelijk veel plezier.

ZwerfhondenWe bekijken hier en daar wat gebouwen en wandelen langs de kerk, waar standjes voor goede doelen staan. Er staat ondermeer een stand met adoptie-honden waarvoor ze reclamefoto’s aan het maken zijn. Ook in Roemenië zijn veel straathonden. Na het bezoek aan Sibiu gaan we verder richting het zuiden. We hebben het idee dat de mensen in het zuiden iets luxer wonen dan in het noorden. Sommigen hebben hier wel waterleiding en ook zien we dat verschillende dorpen een centraal watertappunt hebben. Het is natuurlijk maar wat je luxe noemt.
We hebben in heel Roemenië gezien dat de kinderen hier vaak kilometers wandelen om op school te komen, maar ook ouderen moeten heel wat afstanden afleggen. In verschillende verslagen en verhalen hebben we gelezen dat liften heel normaal is in Roemenië. De mensen betalen hier ook voor. Wij hebben dit al veel gezien, maar zijn daar toch wat afwachtend in. Straatje in SibiuDeze op één na laatste dag staat een lifter in een stil dorpje in de kou, die vraagt of we naar Craiova gaan. Daar gaan we inderdaad heen en we nemen hem mee. De man, jonger dan ons, mist een aantal tanden en heeft eenvoudige maar schone kleren aan. Hij is netjes en beleefd  en wil ons na afloop betalen. Natuurlijk nemen we dit niet aan. Moeten we nu trots zijn dan we dit hebben gedurfd of dat we iemand hebben geholpen…. dit is toch te gek voor woorden, maar toch voelt het goed. Het is intussen avond en we gaan op zoek naar een plaats om te overnachten. Die is moeilijk te vinden hier. Na vele keren heen en weer rijden besluiten we de camper te parkeren in een dure wijk van de stad Craiova. Er staan hier verschillende villa’s leeg en bij elk van die huizen zitten een of twee waakhonden. Ook is er surveillance, dus we wagen het er op. Na de maaltijd wandelen we de wijk door en verbazen ons wederom om de verschillen hier.

Craiova – maandag 9 mei (laatste dag Roemenië)

Spoorwegovergang met spoorwachtershuisjeLevende marktOp een nachtconcert na van een roedel honden, hebben we goed geslapen. We laten Trisha uit, ontbijten en gaan dan op zoek naar een winkel om onze laatste Roemeense lei op te maken. Deze kunnen we in heel de stad nergens vinden. Dit komt mede omdat grote delen van de stad zijn afgezet. Ook zien we op vele plaatsen politie. Wat de reden hiervan is weten we niet en zullen we waarschijnlijk ook nooit weten.
We rijden verder richting Bulgarije. We moeten een spoor oversteken, waarbij de spoorbomen worden bediend door de spoorwachter, Veel Jezus kruizen onderwegdie in het treinwachtershokje ernaast zit. Zijn eigen huis staat naast het spoor. Het is een nostalgisch zicht.
Hierna gaan we de bergen weer in en zien ook vandaag weer veel mensen die hout aan het sprokkelen zijn. Het wordt vervoerd in karren, op oude fietsen of gewoon op de rug. Ook kinderen en heel oude mensen zien we dit doen. Verder is ons opgevallen dat bijna alle oudere mensen bij elke kerk of Jezusbeeld dat ze passeren even stilstaan om een kruisje te slaan. En van beiden staan er heel veel.
Bruiloftsfeest op straatMaar er wordt ook gefeest. Op zowel zaterdag als zondag zien we vele bruidsparen. De feestgangers dansen ook buiten op straat, ook al is het behoorlijk fris. Wij kijken er naar en de feestende mensen vinden dit zichtbaar leuk.
We komen langs de plaatsen Călimănești en Râmnicu Vâlcea, waar veel industriegebieden zijn. Er wordt in deze buurt vooral veel kool verkocht. Hele karren vol staan er langs de kant van de weg.
Na Râmnicu Vâlcea volgen we een mooie route langs de rivier de Olt. We zien hier ontzettend veel ooievaars, waarschijnlijk omdat we in de buurt van de Donau komen. Dit keer staan de mensen met tomaten langs de weg. Nog steeds zien we overal veel politie. In de nabije omgeving van de grens wonen meer zigeuners.

OoievaarsnestWe steken de Donau over van Bechet in Roemenië naar Oryahovo in Bulgarije. Dit is eens maar nooit meer. We hebben getwijfeld om langs Boekarest te rijden en op internet gekeken naar de prijs van de boot hier.
Omgerekend kwamen we uit op ongeveer 27 euro. Dit valt ons erg mee, maar weldra zal blijken dat dit niet erg klopt.
We rijden tot aan een slagboom waar we ons melden bij een hokje waar we 11 euro moeten betalen. Het bedrag valt ons reuze mee.
We rijden verder en moeten stoppen bij een volgend hokje. Er komt een vrouw uit die vraagt naar een vignet. Als we zeggen dat we dit niet hebben, raakt ze in paniek en roept: “Big problems, you have big big problems”.  Goed Engels praten kan ze niet. We gaan mee naar binnen en ze roept er iemand anders bij. Achter ons staan twee vrachtwagenchauffeurs met hetzelfde probleem. We begrijpen nog steeds niet wat er aan de hand is. Donau overstekenWe hebben de reis goed voorbereid, maar niet geweten dat een vignet voor alle wegen in Roemenië noodzakelijk is. Autowegen hebben we niet gebruikt en bij de grensovergang tussen Hongarije en Roemenie is ons ook niks verteld. En tuurlijk kunnen we een fout maken en een boete krijgen, maar welke big problems ons te wachten staan, snappen we niet.
Er wordt druk heen en weer gebeld, maar ons wordt verder niets meer verteld. Ons kenteken wordt genoteerd. Dan begint iemand allerlei papieren in te vullen. Hij heeft al een hele dikke map met allemaal dezelfde formulieren liggen. Hij kijkt steeds in de andere formulieren om dan hetzelfde in ons formulier te schrijven. Dit alles moet dan ook nog in viervoud gebeuren.
Het schrijven neemt zeker een uur in beslag en ze vertellen ons niks alleen dat we problemen hebben.
Op de pontWe hadden dit moeten weten. We zeggen sorry….. en willen gewoon betalen. Als ze in de gaten krijgen dat we contant geld bij ons hebben verandert hun houding. We krijgen een boete van 420 Lei = 96 euro, die we ter plaatse moeten betalen in (96) Euro’s. Dit bedrag valt nog mee, want voor vrachtauto’s betaal je 4 tot 10 keer zoveel. 
Na veel geharrewar rijden we verder en komen bij een volgend hokje waar we 52 euro moeten betalen voor de boot. De eerder betaalde 11 euro was namelijk havenbelasting die ze sinds dit jaar hebben ingevoerd. Je betaalt dat om over het stukje weg te mogen rijden tot aan de boot. Hierna moeten we nog een uurtje wachten tot we de veerpont op kunnen, die is gemaakt van twee aan elkaar vastgemaakte platbodems. In ongeveer een kwartier varen we naar de overkant.
Daar aangekomen moeten alle auto’s op het haventerrein parkeren en moet iedereen 3 verschillende loketten langs, maar wel in de juiste volgorde wordt er verteld. Bij het eerste  Wachten aan de grens van Bulgarijeloket moeten we nogmaals 11 euro betalen om het haventerrein van Bulgarije te mogen berijden. Bij het volgende loket worden onze paspoorten gecontroleerd en onze gegevens opgeschreven en uiteindelijk bij het derde loket betalen we nog 5 euro voor een vignet om over de wegen van Bulgarije te mogen rijden.
Het vignet kopen gaat hier wel een stuk makkelijker. Alles wordt goed uitgelegd en er wordt gewaarschuwd dat je dit echt nodig hebt.
Daarna mogen we weer doorrijden langs de douane die nogmaals alles controleert. Een aantal uren later (14.00 uur) en een paar honderd euro lichter rijden we dan eindelijk Bulgarije in. De km teller staat op: 3012

Het is een avontuur om Roemenië te bezoeken, als je bereid bent regelmatig over zeer slechte wegen te rijden. Een land met vriendelijke behulpzame mensen zonder afgunst. Met de hele familie op stapWij keken onze ogen uit naar de paarden met wagens. Zij keken hun ogen uit naar onze camper. Roemenië, een land waar mensen nog eenvoudig leven op het platteland, maar waar in de steden de stress toch ook al te merken is.
Wel hadden we af en toe wat problemen met zigeuners, die vooral in de steden, steeds op vrij brutale wijze om geld kwamen vragen. Jammer want wij hadden graag wat meer van dit volk te weten willen komen. In Griekenland hebben we daar heel andere ervaringen mee. Misschien waren we op de verkeerde plaatsen, misschien komt het omdat de Roma onderdrukt worden. We weten het niet. Wel viel ons op dat de Roma niet tussen het “gewone volk” in de dorpjes wonen, maar in aparte gebieden of wijken.

Tussen de 6 en 10% van de Roemeense bevolking behoort tot de Roma-zigeuners. De straatarme Roma-zigeuners leven er echter als tweederangsburgers. Het globale beeld van de Roma is erg teleurstellend in Roemenië. Armoede, werkloosheid, discriminatie, geweld en geen toegang tot het onderwijssysteem. Roma-kinderen worden soms enkel in scholen voor mentaal gehandicapten geaccepteerd. Volwassen Roma-zigeuners raken erg moeilijk aan een baan en worden sterk gediscrimineerd door de Roemeense bevolking. Roma zigeuners werden tijdens Wereld Oorlog II samen met de Joden naar de vernietigingskampen afgevoerd en werden er genadeloos afgeslacht. 

Potten en pannen verkopen

De straathonden zijn ook in Roemenië aanwezig en leven een armoedig bestaan. Veel honden worden gebruikt voor bewaking en liggen hele dagen aan een ketting of lopen in een kleine tuin van een onbewoond huis. We hebben nooit gezien dat er ook maar enig dier wordt geslagen, maar liefde krijgen ze ook niet.
Wij vonden het een enorme belevenis. Het is geen land voor een luxe vakantie, maar het is een ervaring die we nooit meer zullen vergeten.

 

Naar alle foto’s van Roemenië

 

Ezeltje Bulgarije

Onleesbare borden in RoemeniëWe rijden in een paar dagen door Bulgarije naar Noord Griekenland. Zodra we de grens over zijn, laten we de dieseltank vullen, want de brandstof is hier een stuk goedkoper (1.20 euro).
Het rijgedrag van de Bulgaren is brutaler dan die van de Roemenen. De wegen zijn ook beter, al zijn ze ook hier niet helemaal perfect. Zo rijden we Sofia in over een prachtige zesbaansweg, Onleesbare borden in Roemeniëdie ineens midden in de stad, overgaat in een smalle weg met gaten erin. Een goede landkaart is wel gewenst, want de plaatsnamen op de borden zijn voor ons niet te lezen.

Sofia schrijf je zo : София en Diesel  =  дизел

De eerste nacht slapen we op een groot parkeerterrein van een winkelcentrum in aanbouw, net buiten Sofia. De tweede nacht op een parkeerplaats in de bergen met een prachtig uitzicht. De dag er na maken we een mooie bergwandeling met Trisha.
De boodschappen zijn hier ook heel wat voordeliger dan in Nederland, evenals baby- en kinderspullen, die hier in overvloed te koop zijn. Sterke drank koop je hier voor minder dan de helft van de Nederlandse prijs, dus er gaan een paar flessen mee naar huis. In Bulgarije zien we ook weer eens een Lidl en een McDonald’s. We doen boodschappen bij de Lidl, waar de reclameteksten abracadabra voor ons zijn.Overal hout voor de kachel
Water innemenRegelmatig komen we een bord tegen met een kraan erop. Dan volgt altijd een kraan met stromend bronwater, waar de Bulgaren massaal lege flessen gaan vullen. Wij vullen onze watertank ermee
De route die we volgen is erg mooi en gaat voor een groot deel door de bergen. Alleen jammer dat ook de Bulgaren hun afval hier massaal deponeren. Na Sofia gaan we richting Razlog, waar we even rondkijken. Het is een gezellig plaatsje. Het valt op dat er overal stapels hout liggen, in elke straat, bij elk huis en onder elke flat. Je ruikt ook overal de geur van brandend hout.

Dansende beren

Sneeuw op de bergenWe willen in Belitsa het park voor de dansende beren bezoeken. De acts met dansende beren waren erg populair in Bulgarije. Sinds 1998 zijn deze gruwelijke misdaden gelukkig verboden en slijten de dieren hier hun laatste jaren. Terug in de natuur kunnen ze helaas niet meer. Naar het berenpark
Vanaf Belitsa wordt het park aangegeven en is het nog 11 km. De weg is echter heel slecht en zit vol met grote gaten. Het is helaas ook gaan regenen. Na vier kilometer en een steeds smaller wordende weg, geven we het op en keren we om. Eigenlijk  is het al helemaal geen weg meer, maar grote gaten met wat asfalt tussen. Vanwege de regen zitten deze  gaten ook nog eens vol met water.
Het is wel een prachtige omgeving waar we nog even van genieten tijdens de lunch. SchaapskuddeDe regen is weer gestopt en de zon komt te voorschijn. Er komt een schaapherder langs met zijn kudde, die hele verhalen vertelt waar we weinig van begrijpen.
We zien dus wel vele schapen, maar helaas geen beren. Ook zien we even later een dode wolf op de weg, maar die is vrij ongevaarlijk. En nu we het toch over dieren hebben: In Bulgarije worden vooral veel ezels gebruikt als trekdier voor de karren. 

 We hebben niet zoveel van Bulgarije gezien, omdat we een wegenvignet hebben gekocht voor een paar dagen. Het weer is niet zo goed en we hebben zin in zon. Maar…. het is zeker een land om een keer terug naar toe te gaan en misschien ooit de Zwarte Zee te bezoeken. De natuur is er prachtig en ook hier vinden we de mensen vriendelijk en behulpzaam op het platteland en…   ietsje minder in de grote steden.
Campings zijn er niet zoveel. De meeste bevinden zich in de buurt van de Zwarte Zee. Vrij overnachten is officieel verboden, maar wordt wel gedoogd en de Bulgaren doen het zelf ook. Zowel in Roemenië als in Bulgarije hebben we ons nergens onveilig gevoeld, maar in een stad als Sofia zullen we net als in Amsterdam niet overnachten en extra voorzichtig zijn.

Ploegen met een ezeltje

Op woensdag 11 mei gaan we richting Griekenland. Omdat we in Bulgarije geen geschikte slaapplaats meer vinden, rijden we in een keer door naar Griekenland, waar we tegen de avond arriveren. Voor de grens wordt de dieseltank nog vol gegooid.  Km-stand aan de grens: 3506 km.
Aan de grens  hebben we dit keer geen problemen, alleen een paspoortcontrole.

Naar alle foto’s van Bulgarije

Lees verder op : Griekenland 2011

One Response to Roemenië – Bulgarije (voorjaar 2011)

  1. Pieter en Wil van Dee says:

    Wat een enorm leuk reisverhaal en eigenlijk hebben wij gelijk zin om te gaan. Maar eerst maar even onze Duitsland route die we ook hebben “gepikt” van het internet.
    Leuk om het verhaal te lezen al is het voor jullie al weer even geleden.
    We kijken uit naar de volgende verhalen.